T:P1 IT:34
BKB

T:P1 IT:34
T:C4 IT:44
T:W1 IT:35
T:XI IT:50
T:XI IT:50
T:XIX IT:30
T:C6 IT:33
T:XI IT:19
Bekijk bericht om te abonneren op de nieuwsbrief van de site.
T:P10 IT:42 – het is wat het was voor het geweest is
T:XXVII IT:57 – de passage verdwijnt in het landschap dat verdwijnt in de passage
T:W7 IT:60 – ‘”niets is vrede”, zei Boeddha, en hij verdween’
T:W4 IT:33
T:W3 IT: 58
T:IX IT:55
si non SINON la SI
“conviction of a transhumanist terrorist”
2 transhumanist entities
“if i had a hammer’ (some instances of stages in the autopoesis of the accursed)’
“make europe great again”
BHA dizain in de knak van het knikken der knieënin de blak aperte verslagenheidin de kuip van het smeken en kruipenbesmeurende met zijn lafhartigheidde rotte gang van eigen vuiligheid,is het streep in het krijt van de kosmos.van leven en sneven komt het pas losals het zich offert en sterft voor ‘LAIS’.al dat is geweef en […]
ik bestookte de blokkade, dagen, wekenlang en het is gelukt.wat niet gebeurde stroomt nu vrij uit wat wel konen maakt nu deel uit van wat ik ben vergeten. wees maar groen jaloers op wat ik droom;en donker violet met grijze strepen.
19 oktober 1992 ijzel. wind. de straat kraakt onder mijn stap, hier komt geen auto door.ik stap rechtdoor, mijn oog gericht op het verste aansnijpunt in de bocht. bij elke stap corrigeer ik de rechte, altijd moet alles worden aangepast. bevroren handen. rood. mijn neus begint te lopen. de warmte in de kamer walmt. zie […]
18 oktober 1992 (slot) in mijn handen lag de steen die mij omsloot.zeven dagen links. zeven dagen rechts. een was het al en alles was niets.ik had een steen maar niets om naar te gooien.ik had een steen maar niets om aan te bouwen.niemand zei mij wat je met zo’n steen kon doen. en toen […]
18 oktober 1992 (3) van mijn handen zwermen zeven heksenuit de steen die ik omsluit. zevenzwartgerokten krassen walmend zwavelzure woorden over stad en land. er vallen diepe gaten in het bosen op de straten lopen enkel nonnenpaters en cyclopen. vergeet de hooploop weg naar nergens want mijn ogenvatten vuur en harde splinters staalspuw ik uit […]
18 oktober 1993 (2) aan de andere kant van de stilstaande nacht schuurt het rad van de dagen sneller en sneller. de wrijving verzilvert de zwervende tranen en aan de miljarden onhoorbare reutels en kreten geeft het eerst vuur en dan lucht. het schroeien giert als een schil van de hel rond de aarde. de […]
de Vlaamse dichter is heden nog laffer dan een priester. zij preekt in zinnendie zij afbreekt omte rijmen het geloof dat zij niet heeft. zij zal het nooit beleven. jij wel omdat ik jou aanspreek en jij bent te slim om mij niette geloven. mijn stem is goddelijk misschienmaar heel mijn lijf zit vol van […]
9 oktober 1992 het licht ritmeert de ornamentener is geen lijn waar het niet golftklavecimbel valt er uit de bomen detegenklank stoot stigma op de borst ” bejubel de pijnen!juich toe het genot!bewerk de miserie!omzwachtel je lot !” het licht is nu het punt voorbijwaarop je nog kon volhoudendat we niet geheel doorschoten zouden zijn. […]
8 oktober 1992 bevlekte vingers.wonden betekenen.herken de vluchtvan oog naar ook. hou het verleden ingedrukt en spreek.genereer moeiteloos 1000+ zinnen.eenvoud werkt. bouw de weg.verhef de straat.cultiveer het blinde zicht: komen, gaan,omvormen, lezen, denktrant, pretpark,liefdesprent. ten top, ja, waar jouw ogen mij,ik mij, jou ziende… zie: jij eet ons,smikkelt gulzig van morgen. ik geef jou vingervlucht,verweesde […]
(tekening: dv 1994) 28 september 1992 (2) Telle loin se noie une troupe… maak jezelf toch niks wijs: dit boek ligt nu voor je open, het beeld klopt helemaal met wat ik denk en jij denkt het ook en het stolt in je gedachten, begint te kankeren, zaait de waanzin uit, dompelt je onder in […]
(tekening: dv 1994) 28 september 1992 “Rien cette écume, vierge vers1Stéphane Mallarmé, Salut”. door haar zijn er nu meningen in mijn spreken opgesteld. meningen zijn zwaktes in de defensie van de ongrijpbaarheid, poorten voor de vandalen met hun viriele ijzerzagen en de nimfen van de nijd met hun bedrieglijke kusmonden. het rapalje arresteert mijn bewegen, […]
the content of this website is in the Public Domain.feel free to use or reproduce anything you want in any which way you see fit. dirk vekemans @ CKU 9-3-2021 @4:04 GMT+1dv.public(out);dv.(exit);
juicht juichersjuicht luide en medezullen wij juichen. hoera het verborgene het geluidsafval het warme dekende vette rollade waarin het rode span- en strekvleeshet krachtdadige optreden het inzetten der represailles juicht juichersjuicht luide en medezullen wij juichen. rechtlijnig is de orde van de straatvolle rekken zijn de orde van de winkelen de orde van de pin-ups punaisesen […]
ja ja, ik zie je bij benaderingmijn o is de rouw die ik dien te vermeldenmijn e het naderen in je zwartleren jekkeren de u jouw donkerrode spitsruitentrui. in een droom als de onze kan je niets aan het toeval overlaten.op het kanaal drijven de vleeslappen grijsmet prondel tussen het zogklamp der botenen vale vuurijsjes […]
zij raakt, zo raakt ook haar de schouder blootzij spreekt, zo spreekt ook gras de voeten aanzij lacht, zo licht schiet in de vijver loszij raakt mij aan en zo krijgt zij haar naam van haar is nergens nog herinneringwaar zij gebeurt, gebeurt verbijstering de haarlok geeft de schouder haar bestaande voeten leggen streling uit […]
een weigering geen eind en geen begineen aarzeling geheim er middeninvernietiging een adem zonder zinwaarheen ik ging werd alles zonderling. in golven golft het vlakke van de zeein vlakken tijd de zon danst met haar mee. het eind was van begin de weigeringgeheim er middenin haar aarzelinghaar adem was van zin vernietigingen elk gebaar van […]
volhardende, van liefde uit of wegvan walg, het einde ingesteld als spilen kil de kracht benut van wat verstijftontwarrend uit verval de keer die blijft. het wit? er drijven lelies op het rot.het zwart? het echte zweert uit het genot. rigoureus de polen dol doen lopenvrank de emmer laten overlopenvrij zich uit de welstand laten […]
over de Halys, de Kizil Irmak ik –de helle helmt hoe ik holde hierin het holst van de raaf. open de horror leest mij de horror toe in de hili vanen naar het ravenhart: de draad,de schroef neerwaarts die duwt met nijd de lust in de darmen: het ketent mijop een bed van wantsen en teken.berucht, bekald, […]
Het duister met de kleffe armen slaat de kleffe armenom de natte dag. Diep oranje kleuren in mijn handenalle tonen die ik vang. Er tokkelt iets van toen op slapgespannen snaren, een wrede wals. Giraffen schuren hun hals in het wiegen van een sloom groen. Ik banhet heden uit geschiedenis. Ik schuif de reine ladderhoog […]
in warrel van as rijgtzijn stem haar filigraan. een kinderschreeuw mondtuit in bloedbellen, spat. boven de tafelen rijstde lijvenverzwelger, verzwelgt naakte lijvenfris van angst, okerdijen bibberen, schedels buigen,liefde barst op de lippen. het onmogelijke denkenbezwijkt voldaan tot stof: “ik dwarrel in de groevevan de lineaire tijd kras mij uit je ogenen je hebt je orenvan […]
[SCENE: Zanger Izeganz bejammert zijn lot. op het einde van elk VLAK op Het Pad van de Wenende Nacht moet hij immers weerom een pijnlijke dood sterven om dan ongenadig in het volgende weer te verrijzen.hier richt hij zich tot de Harpijen, een drietal nijdige eksterwijven die zich aan de rand van het bos schuilhouden en […]
de zon verblindt ons danig al des ochtendsde dag lijkt weer een punt dat lijnen mistde avonden verrekenen de nachtenen de nacht dikt slechts de nachten aan. gemis is mist die in de lijven slingerten mijn geest verdwaalt in dat van jou. tel de dagen goed LAIS en tel secondenin elke nanotel ben ik geheel […]
nu de daad gebaart van spartelingen het woord de grijze lippen niet verlaat,nu geen tong nog likken wilen de mond zich achter stof verschuilt gebiedt de stem de lijven in elkander te vervloeienzodat de weerzin van de walg doorbroken wordten de letters uitgegutst in het gelid gaan staan. duw het hoofd in kolkrivieren ondertot de […]
mijn lichaam breektmijn stem versteentmijn taal wordt gruis daken stormen op de hemel afvogels wijken wiekend wegschuim bedekt de rivieren. en afgemeten nu in ijskristaltot klaarte versteven adem is jouw uitgeklaarde hijgenwaaronder donker verzwondenonze woelende watermonden. straks komt de belde bel der verbleektende gong van het levende gong van de dodenen de monden gaan openen […]
maakt
in haar ogen zie ik niet jouw ogenin haar handen voel ik niet jouw handenin haar lichaam ken ik niet jouw lichaam jouw ogen gaven mij de ogen welwaar het licht als git in glanst en danstjouw handen reikten mij het raken weldat ik tastbaar met haar voelen kanjouw lichaam kronkelt heel de wereld ronden […]
auditief algoritmische theater voor 3 stemmen, ITL en Google translate text-to-speech Jij: ik was er al.ik: wat is er?de tekst: in de gleuf van het gekendevindt geen zwaard nog snee of bloed;in de sleuf van het verglijdenis het nakende bekend;in de gleuf van de godinmaakt de waarheid gek of god. zij: waar is er?hij: ja, waar zou er zijn?ik: […]
men danst wel heftig hier
maar al de fut is uit de lier!
moge demonen uw monden bewonenen het denken uw woorden verschonen.moge reine luchten uw lippen strelen tot lussendie de maan en de zon duizendmaal kussen. moge uw lijfjes en leden dan heftig en zwevendte tintelen komen te staan en lillend van levenontvangen de naam die zij wenend omhelzen:geen dood en geen wet zal uw liefde begrenzen. vermijd […]
In eindig licht ziet het de ondergang
voor neo,op de wijze van Fairytale of New York van The Pogues de straten vol huizen de huizen te huurde mensen tevreden de vijand getemdde dagen zijn schaduw het eind is het vuurde meiden verwerken de jongens tot vent want de plaats staat niet stilen de tijd werkt niet meede stuka’s gaan komenhet gieren begintde […]