We hebben 59 resultaten gevonden voor je zoekopdracht.
de onmacht is de verwoording van de onmachthet spreken snijdt niet aan, de stilte bloedt in stilte. het spatten van de zinnen op de zuilen van het zwijgenmaakt laag na laag van rot met brokken smurrie aan;kilometers hoog verheft zich reeds het slijmerige schuim. er is geen oor dat de gebeden nog aanhoren kan;er is […]
X het schuiven verder was een schuivenvan drek: uit elke klank droop stankwant zelfs de maan bekroop de naamen kromde vol haar galm van schaterlach. de weg lag in de weg dus weg de kleuren eersten een lichter grijs werd toen het vale licht.in boeken prevelde vergeefs het leven troostalsof het wit niet zwart op wit. […]
IX de weg naar huis was om de hoekmaar eerst stond hiermet grimas en te voethet zwijgen opgesteld als wet. er diende nog vertaald te wordenvan zeldzaam opgetekend infernaalsnaar het beproefde vers van pijn en bloed. drie van hen, de vriend voorop.drie slagen en en een voetvan hoe het zwijgen hoorde. van enig kind, zo […]
VIII “Zo hebben mensen, miljoenen dit gemeen Mijn nachten of mijn dagen.” Hugues C. Pernath een kind bedrieg je met grotesken niet,het kijkt naar wat het ziet,en hoort ook in de naam nog klaarde klank van de bekentenis. het pretpark is een haag van haaten spugenden en wie wil stampen,stampt want kijk maar het gekrijsbrengt […]
VII laag na laag omzwachtelt zichhet geblakerde, de zwarte zondie in zichzelf verdween. de windels nijd verdrogenbij ontstentenis aan spijt maarstroef en stram de lelijkheidzit het vervloekte als gegoten. het vervloekte oogst successenbij vertoon van het groteske:kijk hoe afgehakte handen willenaaien, hoor wat toegesnauwdestemmen doen met zingen. vol geloof in eigen kunnen, vlotverschuivend in het maatpak huidtrekt het vervloekte erop […]
VI het gespeelde wordt bewaardals precieuze sintels, gouden asvan de voorgoed verwenste zon. elke centimeter groei vergrootde plicht het te verzwijgen. nee,op elke vraag kan het slechts leven,een leven scheelt het wat er schorten leven is van dood de weigering. het vervloekte haat en slaathet licht uit het gespeelde levenwant licht verraadt in spleten, loktverwijten uit […]
V het kind speelt eenzaam kindwant elkeen mijdt met recht de naam.alleen wie het niet zo te noemen hoeft,ziet nog de vreugde zonder blaam. lang voordat de tijd begonheeft de verdoemenis de eeuwigheidgeklonken aan de dood: het nietswaaraan geen zijn ontkomt. van schuld is hier geen sprake:wat geschied is blijft geschiedenismaar onherroepelijk in elk spelstroomt […]
de vloek is eeuwig.de oorsprong is altijd eerderal met vloeken klaar. universa komen, universa gaande eeuwigheid is klaar in haar bestaan.de zwarte vlek van het vervloekteis de plek waaruit wij zijn ontstaan. mussen fladderen, zwaluwen gieren laag over de velden. onmiskenbaar vloekt de vloek. de dood bevrijdt het kind.de dood is altijd de doodvan het vervloekte.
III het eigendom weigerde de dooden wekt de woede in de spraak:de vloek daarom maakt doodgewoonvan moord gewoonterechten kruipt de klank in van de naam. de klanken kruisen hitsig het vervloekte uittot nietigheid en waar het kindzich lelijk roert is elke aandacht blaam. het vloeken slaat zich daarbij luideop de borst, een stoel vol stof:hemeltergend […]
II de vloek verbant het eigendom.voortaan de tanden van de taal bijtenwormen uit de aarde en de kraaienkrassen luide de naam van de vermeende. na de vorst van het verpozen woedt het lichtdat broedt een lente lang de zwermen uitvan het verderf. een nieuwe zomer dreigt. in karrensporen spreidt de maanhaar jurk in plassen uitals van […]
“Maudite soit la nuit aux plaisirs éphémères”Charles Baudelaire I het vervloekte lachtmet de lach van het vervloekte. schuld ettert in de mondhoekenverwijten glimmen in het slijmvan het besef. het aangezicht ter doodkan zich met geen zeep ontdoenvan de blik die niet het kind ziet dat weent in het aangezichtmaar de lachvan het vervloekte.
Ik weiger hierbij uw schoonheid te beschrijven, Ik wil uw lichaam niet in letters zien vergaan, & Als ik mij dan toch verspreek wil ik u voelen Ik wil het licht zijn dat ik slapend op uw tong vertaal Tot cijfer, codewoord van dit bestaan. Mus Op de keer van uw akkers, eg in uw […]
PI-10B
PI-09B
PI-08B
T:S10 IT:55 H: צ
T: W5- IT:29 – H: י
T: XIV- IT: 40- H: ז
T:C1 IT:49
T:S4 IT:49
“conviction of a transhumanist terrorist”
“make europe great again”
(tekening dv, 30-08-2004) 7 oktober 1992 jij typt mijn krullen om tot letters in jouw boek van zand dat je uitstrooit, net zoals ik je deed beloven. het is een eenvoudig programma, er kan moeilijk wat mis gaan. het trage werk van toen krijgt genade of niet. bij genade mag het opnieuw gebeuren. ach, je […]
Jij, de korsten ik op jouw afwezigheid
een weigering geen eind en geen begineen aarzeling geheim er middeninvernietiging een adem zonder zinwaarheen ik ging werd alles zonderling. in golven golft het vlakke van de zeein vlakken tijd de zon danst met haar mee. het eind was van begin de weigeringgeheim er middenin haar aarzelinghaar adem was van zin vernietigingen elk gebaar van […]
Mistroostig de kale takken reiken
heftig puffende ketel. het water wil aftochten. zwemmen, je alsnog met de zee van de kilte benatten. vuur verklaart stormachtig broederschap aan het blauwzwarte uiteinde van windstoten. het golft in de zee zoals het golfde in haren. de wolken trekken zich in afschuw afvan het ondermaanse. hemels besmeurdsta je perplex bij de gedachte aan aankomst.je […]
wie iets van mijn Kathedraalwerk wil begrijpen, passeert best ’s bij de helaas recent overleden filosofisch grootheid Bernard Stiegler… dit interview is denkelijk een goeie introductie, hier zie je hem nog zoals hij altijd was, bevlogen en gedreven door de urgentie van alles wat diende gedaan te worden, en wat hij ook deed, op onnavolgbaar […]
jt 90 – par la vertu du signifiant – WAL GING in mijn lezing van Jean Oury’s Création et schizophrénie [OURY 1989], een serie uitgesproken weigeringen om to the point te komen, was ik vanochtend aanbeland bij de laatste séance van het eerste seizoen (1986-1987), het deel dat Oury eerst in annexen wou weergeven bij […]
jt73- un spectacle de la matière – WEE ME LE Terwijl het golfschrift in dit programma zich een weg lijkt te willen banen naar de realisatie van een soort infra-nederlands – hoe laag kan je zakken? -, wordt het misschien stilaan tijd om te vertellen hoe ik eigenlijk bij Bernard Réquichot ben terecht gekomen. In […]
Het weigert u haar verder te beschrijven.Het wil haar niet in letters zien vergaan,Het wil niet horen meer maar voelenhoe het licht haar op zijn tong vertaald tot woeker, brandmerk van bestaan. Het keert de woorden, egt het veld,en zeist de metaforen van het land: in het strelen zal haar omvang stralen. Het weigert u […]
<Barthes-Réquichot (17) Barthes-Réquichot (19)> De tekst die Roland Barthes schreef voor de Catalogue Raisonée (La Connaissance – Weber, Brussel 1973) van het oeuvre van Bernard Réquichot is geen betoog of essay uit 1 stuk maar bestaat uit een verzameling autonome bestanddelen, gedachten bij het werk in de tekstuele gedachtenbak gegooid alwaar zij zelf een soort […]
Het gaf zijn wereld aan de linkerhand
Het naakte leven trillend in haar machtwordt eigendom en zij heerst soevereinover lillende de geurige prachtvan het rottend lijf, resten van het zijndat wegkwijnt in een feest van angst en pijn,genietend de weelde der weigering.“Fier is mijn neen”, maakt zij het gering,opdat het zoent de strik van het geheim.Het wordt recursie, mantra die haar zingt,en […]
Mistroostig de kale takken reikenvan zompe grond naar een donkere lucht:geen ene plaats valt nog te bereikenwant ook de tijd lijkt hier al weggevlucht.Maar aan het zwart ontsnapt nog dit gerucht:zij, trilling zonder lucht, maakt het haarlos en werveling ontstaat, godsgebaar.Het wou dit niet, het weigert, wil niet hierwat daar was toen. Te laat, het ziet al […]
er liggen plooien al van zaligheid in ’t kille laken van de weigering. invoer: 闲怨 – A Leisurely Reproach – http://tangshi.tuxfamily.org/mengjiao/mj039.html wèi : nog niet, deed niet, heeft niet, niet, 8ste aardse tak 13-15u, 6de zonnemaand (7/7-6/8), Jaar van het Schaap
het vereenzelvigt zich met personen
stemmen zijn goedkoper dan empathie
Het zit gevangen als een vallend blad.Er is geen weg terug, de tijd loopt af.Eenvoudig pad, er is alleen maar dat.Weigering wordt schuld, verwerping de straf.Er was verhevenheid, het glijdt er af. Het telt de dagen en de zon staat laag,het voelt de koude komen vlaag na vlaag,het hoort de wolven huilen zonder zin.Elke vrede […]
hou op afstand wat je genezen wil
Er is geen tijd: er is slechts bruisen hier,een schicht verdurende verbondenheid,opgelost in licht. Handen in ’t pleziergezet kneden de klompen zaligheidtot lijfsgebaren van de innigheid.Haar straal is innerlijke schitteringdie het duister lost, vertederingvan harde weigering die welig dektde aarde met haar overwoekering:de hemel wordt er klaar in uitgestrekt. inputtekst (2011)
bij gebrek aan stilstandproppen wij de natte vodvan het gebeuren in het gatvan de gedachten. de monden prevelengebeden om stiltetot ook dat streven sterften alle lust tot nijd verrot. de lippen persen slechtsde lippen op de lippentot strakke lijnen ( α, β, Er). de barst in het zwijgenverdwijntin het zwijgen, degewijzigde weigeringsmelt in degeweigerde wijziging. inputtekst […]
moedig gebeurend moeten wij leven
overgave vereist een weigering
II ik ben het nu, ik ben het hier het is de dode, de blinde, de schaduw van het zwijgenin het luchtledige in het beweegt hethet kruipt onder de slechtende roede kleine gewervelde dieren, aas, afvalinfecties, gewemel, het wroeten in het bolwerkde container waar de stank walmt van het verledendezelfde vergasten die nu verzuipendezelfde gekeelden […]
27/01/2019 – dagboek data – 29/01/2019 vast in taal. ik praat, ik schrijf, jij hoort jezelf, je eigen falen, wat ik ook zeg. ik denk aan die toren toen, van Babel, de spraakverwarring. ik zie die hele volkeren splijten. het zit m in de woorden, dat denk ik dan, het misverstand. en ja begrip is vrede, onbegrip een oorlog, met […]
<- 4/01/2019 – dagboek data – 6/01/2019 -> is dit nu toekomst of herinnering? kijk en lees, luister of beslis. ongelukkig ben ik niet: het ontbreekt mij aan niets. maar iets in mij vertrekt toch steeds nog naar het einde. ik zie een struik en denk hem brandende. ik denk ‘een struik’ en zie een strik of […]
<- 1/01/2019 – dagboek data – 4/01/2019 -> neen, ik wil niet van jou dromen. ik droom niet van jou dan maar van het gemis en eindigen doet het steeds weer met een verschrikkelijk ontwaken, recht in van dit echte het onaflatende bedrog. een intense vochtige hitte heerst er waar ik rondloop daar. vuur en water, […]
In de verwerping is de afwijzing het bindende.De binding verwerpt.Het verlangen betreft dan het verwerpen als binding.De ontkenning is de woonplaats van het ontkende. De wolf bijt zich de poot af die geklemd zit. De balling vertrekt naar de woning van het niets.De balling komt aan in de woning van het niets.De balling lacht de […]
obstinaat op de rolmat naar de dood