niets verliest zijn stof bij tegenwind. nietsdat door een stoot van angst in leven schoofen stijf van eenzaamheid verschuift op tijd. en verder niets dat zich met licht bedriegten ’s nachts zichzelf in niets verliest. nietsdat nooit beter wordt en hongerig bovendien er niets toe doet. fietsen voor het goede doel.niets dat zieltoogt ’s zondags, […]
Maand: mei 2019
Harusmuze #326

het zeggen hekelt spraak die ’t spreken mist
hier verlies ik niets van mij
de winter baart het land op. de witte walmgeeft bevroren op het raam haar dode zielgeletterd weer, met ademgrijs omkleed. stil nu, doe het licht uit, stel het scherper:dit is het land van balsemgeur en maneschijn.zeven bokkenrijders schudden wekelijks wat zwavelzure woorden over stad en land.er vallen grote gaten in het bos en op de […]

het spreken hoort niet wat het zeggen wil
nergens kan ik heen
’s avonds valt al vroeg het licht uit. ikpraat met depanneurs die van bedradingalles weten. geroezemoes, cafégeraas. dronken slaat mijn vuist door een muurvan bordkarton en in het gat zoek ikcontact met moeder aarde. niets heb ik in handen, geen dame stelt mijn grapop prijs, geen kus verschaft mij zekerheid:ik hang te rotten in mijn […]

de voldoening negeert haar verwoording
nergens zie ik klaar
nergens is een kamer, afgesloten,waar één bliksemschicht langeen eeuw van waarheid is te zienzonder tijd voor tranen of afgrijzen. nergens is een kamer, onbezocht,waar te zien is hoe geknakt de stengelzijn bloem uithangt, buigend uit het glaseen hand zoekt en davert van het strelen, op tafel stort tot grijzig stof. nergens is een kamer, onbetreden,waar […]

het ware berust in haar bepaling
de verbeelding sprak tot waar niets was.verleden heerste over toekomstpuin. ik was een insect dat met één vleugel cirkels trok in rotte ondergrond. scherven staken hoekig elke rondingaan. geen beeld versteende gratie nog,geen gratie voor een beeld van steen. nauwgezet de wereld werd vermalenvuile blikken zwartsel voor de ziel.hoger school geen heil: geen goddie hier […]

het andere zoekt zichzelf in jouw verschil
kinderspel
// het moedwillig verstoppen van informatie vergroot hun waardeonafhankelijk van de correctheid ervan die overigens slechts bij benadering te bepalen valt: het foutieve gerucht van een dreigend tekort wettigt het hamsteren omdat het hamsteren al bezig is ijzel vrieskou hagel wind die steekten wekt en wakkert de oogbrand // het oudste schermtruukje voor verborgen tekst […]

wie eerlijk wil denken begint met niets
aanvang
stilte, verwachtingsvol span de ijlste toon die ver- nee. wacht nog, betwijfelelk begin, verzwijg zolang (hou de adem in zolang) het woord dat tot verdwijnennoopt. bewaar de stilte, ver-zwaar ze met je aanzet tot zwijgen. wachten. stilte. inputtekst (1992):

het ware hoeft niet waar te zijn
2 haikoe’s
grond opgebroken straat.het stof strandt in de kamers:zand is geheugen. nu nu het straatlicht dooftvertrekt zij stapvoets uit mijn dromen bij daglicht. inputtekst (1992):
PdG – EPIG. I
Le hault pouvoir des Astres à permis(Quand je nasquis) d’estre heureuse & servie :Dont congnoissant celuy, qui m’est promis,Restee suis sans sentyment de vie,Fors le sentir du mal, qui me convieA regraver ma dure impressionD’amour cruelle, & doulce passion,Ou s’apparut celle divinité,Qui me cause l’imaginationA contempler si haulte qualité. De hoge stand der Sterren heeft gedoogd(Bij […]
vrij naar verbeterd gedicht #15 van Kamiel Choi vandaag ben ik op straat verschenengeest en hart geheel in ’t zwart: dostojewski bij de aziaten, die gaat appels kopen op de markt. ik muntte er de termen van mijn jeugd:puppies, ministek en winnetou. exotisch rommel ik met woorden:hoe kan ik hier ooit appels kopen? verder doe […]

neem de trein naar x tot je er op zit
dorp
dorp: blauwdruk van mijndenktrant, pretpark, doodsprent.de waarheid heeft zich diepin deze waanzin ingevreten. bouwsels slepen de weg. verkijken is verboden: elke gevel,elk stratenplan staat of valtbij de treurwilg wier takken naakte schouders streelden. zo één dorpskern kan gans een land,een continent in slaafse zang van haar doen zingen, bevend, tot het ploft. zo dool ik […]
PdG – EPIG. II
La nuict estoit pour moy si tresobscure,Que Terre, & Ciel elle m’obscurissoit,Tant, qu’à Midy de discerner figureN’avois pouvoir, qui fort me marrissoit :Mais quand je vis que l’aulbe apparoissoitEn couleurs mille & diverse, & seraine,Je me trouvay de liesse si pleine(Voyant desjà la clarté a la ronde)Que commençay louer a voix haultaineCeluy, qui feit pour moy […]
PdG – EPIG. XXI
Si le servir merite recompense,Et recompense est la fin du desir,Tousjours vouldrois servir plus, qu’on ne pense,Pour non venir au bout de mon plaisir. Als een beloning dan verdient het dienen,En door beloning het verlangen eindigt hier,Dan wil ik meer nog dan men denkt, altijd dienen,Om nooit een eind te zien aan mijn plezier.(vert. dv) […]

bewustzijn is gebrek aan gebeuren
oktober
Over de vijver van het parkroept de reiger, rekt zijn kreet.Niets bevestigt verder nogdit landschap. Zo ontloopt het zand ons nog,zo breekt de liefde hoog uitéén nacht ijs, stort in klater-beken spiegelscherven scherpop wat daar dieper naar eenschuiloord zwemt. Zwart op zwart zink ik in inkt.Geen steen die ik bekras heeftplaats voor wat ik grijpen […]

het schrijven beschrijft enkel het schrijven
LAIS XXX
De stank van god is niet te harden nuzijn rottend lijf geheel de aarde dekt.Wie van hem spreekt, spreekt stil en ambigualsof men nog zijn dood in twijfel trektterwijl het rot zich zichtbaar toch voltrekt.Soms gaan er ook stemmen op dat zijn Zijn toch niet zo zinloos kan gestorven zijn.Misschien is Geest nu Vader van […]